Παγκόσμια ημέρα του παιδιού

 

Με την ευκαιρία του εορτασμού της Παγκόσμιας ημέρας παιδιού στις 11 Δεκεμβρίου, ας σκεφτούμε όχι μόνο τα παιδιά μας, αλλά και τα παιδιά όλου του κόσμου ανεξαιρέτου χρώματος και φυλής, σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη και αν ζουν.
Ας σκεφτούμε τα παιδιά που έχουν εξαναγκαστεί στην παιδική εργασία, που δεν έχουν όχι μόνο τετράδια και βιβλία, αλλά δεν έχουν εμβόλια και το σημαντικότερο δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Παιδιά που στηρίζουν τις ελπίδες τους σε εθελοντές γιατρούς, ιεραποστολές και οργανώσεις όπως η Actionaid που φροντίζουν για την τυπική αναδοχή των παιδιών προκειμένου να καλυφθούν πάγιες ανάγκες τους.

Σε όλους μας αρέσει να μιλάμε στα παιδιά, μα σπάνια ακούμε τι προσπαθούν να μας πουν πραγματικά και ακόμα σπανιότερα αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες τους. Σήμερα λοιπόν ας σωπάσουμε εμείς οι μεγάλοι και ας δώσουμε το λόγο στα παιδιά. Και να τι θα μας έλεγαν αν μπορούσαμε να τα ακούσουμε:

• Αν ζω μέσα στην κατανόηση, μαθαίνω να έχω υπομονή.
• Αν ζω μέσα στη δικαιοσύνη, μαθαίνω να είμαι δίκαιος.
• Αν ζω μέσα στην ασφάλεια, μαθαίνω να πιστεύω.
• Αν ζω μέσα στην κριτική, μαθαίνω να κατακρίνω.
• Αν ζω σε εχθρικό περιβάλλον, μαθαίνω να καυγαδίζω.
• Αν ζω μέσα στην ντροπή, μαθαίνω να αισθάνομαι ένοχος.
• Αν με δέχονται όπως είμαι, μαθαίνω να βρίσκω την αγάπη μέσα στον κόσμο.

Η Χάρτα των δικαιωμάτων του παιδιού αναφέρει:

• Δικαιούμαι να έρθω στη ζωή. Δικαιούμαι να υπάρξω.
• Δικαιούμαι να μεγαλώσω σε έναν κόσμο χωρίς βία και φτώχεια.
• Δικαιούμαι να ζήσω σε έναν κόσμο που σέβεται και προστατεύει το φυσικό περιβάλλον.
• Δικαιούμαι να έχω ελεύθερη πρόσβαση στον μαγικό κόσμο της γνώσης.
• Δικαιούμαι να έχω ελεύθερο χρόνο και χώρο για να παίζω.
• Δικαιούμαι να μάθω τι είναι καλό για την σωματική και ψυχική μου υγεία.
• Δικαιούμαι να περνάω αρκετό χρόνο με τους γονείς μου.
• Δικαιούμαι να ζήσω με αθωότητα και ανεμελιά τα παιδικά μου χρόνια.
• Δικαιούμαι να ζήσω σε μια κοινωνία που προστατεύει τα προσωπικά μου δεδομένα.
• Δικαιούμαι έναν κόσμο ανθρώπινο, δίκαιο και ειρηνικό.΄Εναν κόσμο στον οποίο θα μεγαλώσουν αύριο τα δικά μου παιδιά. (Πηγή UNICEF)

Τα παιδιά δικαιούνται να ζουν σε ένα ειρηνικό, ασφαλές και υγιές περιβάλλον για να βιώσουν με αξιοπρέπεια τα παιδικά τους χρόνια. Ένα περιβάλλον στο οποίο δεν θα λείπει το νερό, καθαρός αέρας για να αναπνέουν. Ας φροντίσουμε όλοι μας να κάνουμε αυτό το πολύτιμο δώρο στα παιδιά μας. Ας τους χαρίσουμε τα όμορφα πράσινα δάση μας, τις κρυστάλλινες πηγές, τις λαμπερές θάλασσες, τον καθαρό αέρα. Δώρα τόσο πολύτιμα και τόσο μοναδικά όπως τα ίδια τα παιδιά.

Πηγή : Γεωργία Νικητέα Eco View

 Τα παιδιά που έχουν στα μάτια την ατέλειωτη νυχτιά (Ελένη Δήμου)
και βαδίζουν ψηλαφώντας είναι άνθρωποι κι αυτά. (Χάρις Αλεξίου)
Και σε εκείνα που κυλάει μες στο αίμα τους αργά (Τάκης Μπινιάρης)
της Μεσόγειος το Στίγμα, είναι άνθρωποι κι αυτά. (Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου (Χάρης Βαρθακούρης)
Νοιώσε πως είναι και εκείνα παιδιά σου. (Χορωδία)

Τα παιδιά που δεν μπορούνε να μιλήσουνε σωστά (Αλέκα Κανελίδου)
κι όμως σου χαμογελούνε είναι άνθρωποι κι αυτά. (Πασχάλης)
Μα και εκείνα που μιλάνε με τα χέρια μοναχά (Βίκυ Μοσχολιού)
και στα χείλη σε κοιτάνε είναι άνθρωποι κι αυτά. (Δημήτρης Μητροπάνος)

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου (Χορωδία)
Νοιώσε πως είναι και εκείνα παιδιά σου.

Τα παιδιά που 'χουν κορμάκια γερασμένα σκελετά (Ελπίδα)
ντοκουμέντα του καιρού μας, είναι άνθρωποι κι αυτά. (Δούκισσα)
Τα παιδιά που γεννηθήκαν σαν τα δέντρα δυνατά (Γιώργος Πολυχρονιάδης)
μα τους σπάσαν τα κλωνάρια, είναι άνθρωποι κι αυτά. (Βλάσης Μπονάτσος)

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου (Χορωδία)
Νοιώσε πως είναι και εκείνα παιδιά σου.

Τα παιδιά των ιδρυμάτων τα αγριεμένα σαν θεριά (Αντώνης Καλογιάννης)
σε κλουβιά παραπτωμάτων είναι άνθρωποι και αυτά. (Μαρινέλλα)
Τα παιδιά που τα χωρίζει των γονιών η διαφορά (Φίλιππας Νικολάου)
Ίδια μοίρα τα ορίζει, είναι άνθρωποι κι αυτά. (Χριστιάνα)

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου (Χορωδία)
Νοιώσε πως είναι και εκείνα παιδιά σου.

Τα παιδιά τα ορφανεμένα σαν μοναχικά πουλιά (Τόλης Βοσκόπουλος)
που δεν βρήκανε κανένα, είναι άνθρωποι κι αυτά. (Άννα Βίσση)
Τα παιδιά είναι το γέλιο που ομορφαίνει την ζωή (Γιάννης Πάριος)
όποια να 'ναι, όπως να 'ναι, είναι το αύριο που θα 'ρθει (Λίτσα Διαμάντη)

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου (Χορωδία)
Νοιώσε πως είναι και εκείνα παιδιά σου.

Τα παιδιά που απλώνουν χέρι, χέρι που έλεος ζητά (Δάκης)
από ανάγκη ποιός να ξέρει είναι άνθρωποι κι αυτά. (Μπέσυ Αργυράκη)
Τις φιγούρες μας τις γκρίζες χρωματίζουν τα παιδιά (Τάνια Τσανακλίδου)
βάζουν κίτρινο, γαλάζιο και μια κόκκινη καρδιά. (Κώστας Τουρνάς)

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου (Χορωδία)
Νοιώσε πως είναι και εκείνα παιδιά σου.

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου (Κώστας Χατζής+Χορωδία)
Νοιώσε πως είναι και εκείνα παιδιά σου.

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου
Νοιώσε πως είναι και εκείνα παιδιά σου.

Αυθαίρετα

via

Κι όμως,
αυθαίρετα κατοίκησες στα μάτια μου,
απλά,
δίχως τυμπανοκρουσίες ήρθες κι εγκαταστάθηκες
καταλαμβάνοντας τα οπτικά μου πεδία.
Τις μέρες γίνεσαι σκέψη, φαντασία, δάκρυα,
τις νύχτες είσαι το πανταχού παρόν όνειρο.
Στ' αυτιά μου το σφύριγμα του αγέρα που σε συνοδεύει
σαν άγριος λυγμός.
Κάθε μέρα, κάθε νύχτα.
Η επανάληψη,
το σκληρό ρολόι της θλίψης
που τεμαχίζει ανελέητα τους άγουρους ανθούς
μιας προσδοκίας που μ' ακολουθεί.
Να σ' έχω.
Πώς;
Τα ηλεκτρικά πεδία του κορμιού σου
ακόμα αχνίζουν στις παλάμες μου.
Δεν σ' άγγιξα παρά μόνο στις απαντοχές που καλλιεργούσα
Μα ήταν αρκετό αυτό το ίχνος της αφής
να με κάψει ολοκληρωτικά
καθώς ο έρωτάς σου με κυρίευε δίχως κανέναν οίκτο.

~Μαρία Στρίγκου

Η Μαρία Στρίγκου γεννήθηκε στη Λέσβο. Φεύγοντας από εκεί πήρε μαζί της μια ελιά, δυο τόπια ουρανό, τη θέα της Ανατολής και μια θάλασσα.

Σήμερα προσπαθεί να συνταιριάσει τα ενθυμήματα της ιδιαίτερης πατρίδας της με τη ζωή στην Αθήνα.
Εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια στο Νοσοκομείο «Άγιος Σάββας», αγαπώντας τους ανθρώπους και τους πόνους τους.
Σπούδασε Νοσηλευτική και Συμβουλευτική. Συνεχίζει έως σήμερα να σπουδάζει τη ζωή και τις ανατροπές της.

Το 1999 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο: «Η Αλίκη στη χώρα των τραυμάτων».
Το 2003 συνεργάζεται στιχουργικά με τον συνθέτη Μ. Νικολούδη στο CD του Γ. Χαρούλη, με τίτλο «Γύρω μου κι εντός».
Το 2004 κυκλοφορεί από την Εμπειρία Εκδοτική το δεύτερό της βιβλίο, με τίτλο: «Η κλέφτρα των καλοκαιριών».

Πηγή : Άνεμος Εκδοτική

Παράπονο

via

Και όταν η ανάσα τρεμοπαίζει

και το παράπονο ζητάει διέξοδο από το ραγισμένο κορμί.

 

Όταν το χρώμα της χαράς 

είναι αυτό που σε πρόδωσε.

'Όταν το καστανό το βλέμμα 

πέφτει πάνω σε πράγματα αγαπημένα.

Τότε θυμήσου την δύστυχη ζωή σου.

Την γεμάτη πάθος και λάθος ύπαρξη σου 

πόσα πολλά σε δίδαξε μονάχη η ψυχή σου 

και πόσα σου απαρνήθηκε η δόλια λογική σου ;

[ 1991 ]

Φοριέται και στο δεξί ... σαν κόσμημα.

Κυρίες και κύριοι,

γκούχου γκούχου.

βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω το καινούργιο μου ασπρόμαυρο βραβειάκι με κόκκινες - παντός καιρού - καρδούλες (φοριέται και σαν κόσμημα )

που μου χάρισε το Μαχουλίνι αφού πρώτα σάρωσε του λόγου της όλα τα τρέχοντα βραβεία της μπλογκόσφαιρας!Ευχαριστώ Μάχη μου και πάντα τέτοια σου εύχομαι!

Επειδή το βραβειάκι το είχα δεχτεί ξανά στο παρελθόν στον κήπο μου,δεν θα απαντήσω εκ νέου στις ερωτησούλες ( είναι και που δεν άλλαξα και πολύ από τότε ) αλλά θα το παραθέσω αυτούσιο κάνοντας clopy paste τον εαυτό μου.Και επειδή έκλεψα απαντήσεις από άλλο μπλογκ,θα με τιμωρήσω στερώντας μου την πολυπόθητη σοκολάτα που μου κλείνει από χθες το μάτι μέσα στο ντουλάπι! (μην αναρωτιέσαι και σταυροκοπιέσαι,Δευτεριάτικος παραλογισμός,θα μου περάσει)

1.ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΦΑΓΗΤΟ ΕΙΝΑΙ:

italian pasta τι άλλο?Σε όλες τις μορφές και τις εκδοχές.Είμαι μακαρονού,τι να κάνουμε?

2.ΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ;

οι φανφάρες,η παπαρολογία - κινδυνολογία και η μίζερη αντιμετώπιση της ζωής.

3.ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΚΑΝΩ ΠΑΡΕΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ:

ευγενείς,ειλικρινείς,χαμογελαστοί,γεμάτοι καλοσύνη και με μεγάλη δόση τρέλας.

4.ΜΕ ΗΡΕΜΕΙ: 

η rock μουσική,το περπάτημα - τρέξιμο,η ποίηση,το μαγείρεμα,οι αγκαλιές και ενίοτε,το να βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο.

5.ΑΓΑΠΩ:

αρχικά τον εαυτό μου,γιατί μετά μπορώ να αγαπήσω και όλο τον κόσμο.

6.ΜΕ ΝΕΥΡΙΑΖΕΙ:

που δεν μπορώ να ταξιδέψω σε όλη τη γη.

7.ΤΙ ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΟΜΑΙ ΠΟΤΕ:

τον τύπο εκείνο που από την στιγμή που τον έβαλαν μέσα στην αγκαλιά μου,στριμώχτηκε και μέσα στην καρδιά μου,τον γιο μου,όλα τα άλλα μπορώ.

8.ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΙΚΡΗ ΧΑΖΕΥΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΑΦΙΣΕΣ.

Της αγαπημένης μου new wave και ροκ σκηνής.

Παραδίδω με την σειρά μου το βραβείο στα κάτωθι ιστολόγια :

Στην Φωτεινή και τους μικρούς θησαυρούς της

Στην Valina και στο Η ζωή μας,μια βόλτα...

Στην Χρυσούλα και το Οι δικές μας στιγμές...

Στην Φωτεινή και το Craft Makes My Day

Στην Μαρία και το Fotolabida

Στην Μάρω και το Marron

Στην Κική και το Creative Moments

Καλοφόρετο κυρίες μου,άντε και happy week βρε!

Η ευτυχία είναι επιλογή

"Ήταν κάποτε μια γριούλα που αφού γέρασε αρκετά αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν για την ίδια, να μπει σε κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων ατόμων.

Έτσι ετοίμασε μια μικρή βαλίτσα και με ένα ταξί πήγε. Η νοσοκόμα που γνώριζε για την άφιξη της, την πλησίασε και της είπε.
-Ελάτε παρακαλώ να σας δείξω το δωμάτιο σας πριν το ετοιμάσουμε.
-Μα δεν χρειάζεται να το δω. Ετοιμάστε το, απάντησε η γριούλα.
-Μα έχετε επιλογή ανάμεσα σε 3 είδη αν θέλετε να τα δείτε και να διαλέξετε πιο από όλα σας αρέσει πιο πολύ.
-Δεν χρειάζεται καλή μου, επανάλαβε η γριούλα. Δεν χρειάζεται να το δω, μου αρέσει ήδη.
-Μα πως? Ξαναρώτησε η νοσοκόμα. Αφού δεν το είδατε.
-Δεν χρειάζεται να το δω. Έχω ήδη αποφασίσει ότι μου αρέσει, απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο γλυκό αλλά γερασμένο προσωπάκι της.
Τότε η νοσοκόμα της έδειξε το ένα απ τα 3 δωμάτια και την συνόδεψε μέχρι εκεί. Η γριούλα την ευχαρίστησε και η νοσοκόμα την ρώτησε ξανά με κάποιο δισταγμό.
-Είστε σίγουρα εντάξει? Τώρα που το είδατε συνεχίζετε να πιστεύετε ότι αυτό σας αρέσει? Χωρίς να δείτε και τις άλλες δύο επιλογές?
-Μα φυσικά. Πολλά πράγματα στη ζωή κορίτσι μου, της απάντησε η γριούλα, δεν θέλουν πολύ σκέψη. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης. Αποφάσισα ότι θα το αγαπώ χωρίς να μπω στην διαδικασία να διαλέξω ανάμεσα σε άλλα. Σάμπως μια γυναίκα άμα γεννήσει το παιδί της, όσο άσχημο και αν είναι δεν θα το αγαπάει? Άσε που δεν θα το δει ποτέ άσχημο. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης.
Κάπως έτσι ήταν η ιστορία που είχα διαβάσει πριν χρόνια. Και από τότε πολύ συχνά την θυμάμαι και σε αρκετές περιπτώσεις την βάζω σε εφαρμογή. Αποφασίζω εκ των πρότερων ότι αγαπώ ήδη κάτι, πριν ακόμα το δω.
Αποφασίζω εκ των προτέρων ότι θα περάσω καλά, ότι θα είμαι χαρούμενος, ότι θα δείξω καλοσύνη σε κάποιον άνθρωπο που ίσως με εκνευρίζει αλλά που ξέρω πως χρειάζεται την προσοχή μου, έστω λίγη.
Διαλέγω στην καρδιά αλλά και στο μυαλό μου πως θα είμαι προτού πάω κάπου. Επιλέγω τη χαρά παρά την γκρίνια, έστω κι αν για κάποιο λόγο η διάθεση μου τείνει να είναι αρνητική μια συγκεκριμένη μέρα.
Και μετά όλα λειτουργούν σχεδόν σαν μαγικά.
Πραγματικά λειτουργεί αυτή η μέθοδος με πολύ θετικά αποτελέσματα.
Είναι εύκολο να αφήνεται κανείς στην λύπη του, στην άρνηση του, στην μουντή διάθεση του και μετά αυτό να τον οδηγεί στην κατάντια του. Είναι εύκολο να υποκύπτει κανείς στα αδύνατα σημεία του, στις εξαρτήσεις του.
Είναι όμως υπέροχο να υποκλίνεται κανείς στην θέληση και στην δύναμη της αντίστασης. Είναι λες και πατάς κάποιον διακόπτη και μέσα στα σκοτάδια, επιλέγεις το φως! Μέσα απ τον εκνευρισμό, επιλέγεις καλοσύνη.
Καλοσύνη για τον εαυτό σου πρώτα που σε χρειάζεται να τον βοηθάς, να τον στηρίζεις ακριβώς όπως κάνεις με ένα καλό φίλο, με ένα αγαπημένο πρόσωπο.
Αγκαλιάζοντας τον εαυτό μας, φτιάχνουμε καινούργιους κόσμους για μας"!

 

 

πηγή : από mail που κάνει τον γύρο του κόσμου  εικόνες : google